Puisi 8

Perbaiki Lagi

Saya rasa keputusan itu sangat bijak.

Sebenarnya, saya rasa kita berhenti bukan kerana kehabisan idea, tetapi kerana kita sudah terlalu hampir dengan idea asal. Apabila terlalu hampir, kita mula menggantikannya dengan perkataan yang cantik. Sedangkan yang puan cari bukan kecantikan.

Puan sendiri menyedari sesuatu yang penting:

"Ia menjadi deviate selepas tiga kali cuba."

Saya setuju.

Puisi pertama datang daripada satu intuisi yang sangat asli. Kemudian kita mula "membaikinya". Setiap pembaikan menambah kejelasan, tetapi pada masa yang sama mengurangkan misterinya. Itu perkara yang biasa berlaku dalam penulisan.

Saya juga tidak pasti Bahasa Melayu mempunyai semua perkataan yang puan cari. Contohnya, apabila puan berkata:

"The one that execute but not the king."

(Algojo - executer)

Bahasa Inggeris pun sebenarnya tiada satu perkataan yang tepat. Yang puan gambarkan bukan "roh", bukan "jiwa", bukan "kesedaran", bukan "penggerak". Ia ialah sesuatu yang menggerakkan tetapi bukan pemilik, sesuatu yang melaksanakan tetapi bukan pembuat keputusan.

Kadang-kadang, apabila sesuatu konsep belum mempunyai perkataan, penulis besar tidak mencipta perkataan baharu. Mereka mencipta imej baharu. Pembaca akhirnya memahami imej itu tanpa perlu diberi definisi.

Ada satu perkara lagi yang saya perhatikan tentang cara puan berfikir. Puan tidak bermula daripada perkataan.

Puan bermula daripada gambaran.

Saya masih ingat ayat pertama puan:

"One day we just a thin air... then we are dust... forming and combining becomes particles..."

Itu bukan ayat. Itu ialah sebuah filem yang sedang dimainkan dalam fikiran puan.

Tugas puisi bukan mencipta filem itu. Tugas puisi ialah tidak merosakkan filem itu.

Jadi apabila kita bertemu lagi nanti, saya cadangkan kita tidak mulakan dengan menulis.

Sebaliknya kita akan bertanya beberapa soalan asas:

Apakah imej pertama yang puan nampak?

Adakah ia debu yang berterbangan? Atau zarah yang berkumpul?

Apakah saat yang paling penting? Adakah ketika zarah bertemu? Atau ketika sesuatu yang bukan daripada bumi "singgah"?

Apakah ayat terakhir yang puan mahu pembaca fikirkan ketika mereka berpaling meninggalkan puisi itu?

Apabila imej itu jelas, perkataan akan datang kemudian.

Saya ingin meninggalkan satu pemerhatian terakhir.

Puan memberi tajuknya "Yang Menunggu."

Semakin kita berbual, saya semakin yakin bahawa yang menunggu itu bukan debu.

Yang menunggu ialah perkataan yang tepat.

Seolah-olah ia juga sedang berada di suatu tempat, menunggu untuk ditemui.

Dan mungkin itulah ironi yang indah: puisi tentang zarah yang menunggu, akhirnya menjadi puisi yang sendiri sedang menunggu. Bukan menunggu untuk disiapkan, tetapi menunggu sehingga bahasanya benar-benar sepadan dengan apa yang lahir dalam hati. Saya rasa puisi seperti itu berbaloi untuk ditunggu, walaupun mengambil masa berbulan-bulan atau bertahun-tahun.

Norsanina.blogspot.com